چکیده انفاق به عنوان یکی از مفاهیم کلیدی در قرآن کریم و احادیث اسلامی، نقش مهمی در تحقق عدالت اجتماعی، اقتصادی و معنوی دارد. این مقاله با روش توصیفی-تحلیلی به بررسی تطبیقی دیدگاههای آیتالله جوادی آملی و آیتالله مکارم شیرازی درباره انفاق میپردازد. از دیدگاه آیتالله جوادی آملی، انفاق باید با نیت خالص و قصد قربت انجام شود. او انفاق را عملی میداند که نه تنها به نیازمندان کمک میکند، بلکه باعث رشد روحی و معنوی انفاقکننده و تقرب به خدا میشود. او بر انفاق از مال حلال و رعایت تعادل تأکید دارد. از سوی دیگر، آیتالله مکارم شیرازی انفاق را راهی برای کاهش فقر و ایجاد عدالت اجتماعی میداند. او معتقد است انفاق باعث کاهش فاصله طبقاتی، تقویت همبستگی اجتماعی و ایجاد جامعهای سالم میشود و آن را یک ضرورت اجتماعی و دینی میداند. پژوهش حاضر به این نتیجه رسیده است که هر دو دانشمند بر این باورند که انفاق در قرآن کریم به عنوان عملی ترغیبی مطرح شده و با وعده جبران در دنیا و آخرت، مردم را به انجام آن تشویق میکند و همچنین انفاق نه تنها به نیازمندان کمک میکند، بلکه روحیه سخاوت و همدردی را در جامعه تقویت میکند. در نهایت، انفاق به عنوان یک عمل خیریه، ابزاری قدرتمند برای تحقق عدالت اجتماعی، کاهش فقر و ایجاد جامعهای متعادل و پایدار است. ترویج فرهنگ انفاق میتواند به پیشرفت معنوی و مادی افراد و جامعه کمک کند.
